Polish Muffin

Veni,vidi,vici czyli jak wpełzłam na moją górę.

Scroll down to content

Moje pełzanie miesiąc temu miejsce miało (dziś miesięcznica! LOL) ale, że znów zalatana byłam, to i tekst z opóźnieniem się napisał. Lecz jak powiadają, lepiej późno niż wcale.

59D12229-06AE-4758-BB52-70C9716DF962

W życiu to ja na szczyty się nie wzbijam, średniawka taka. No może za wyjątkiem powicia poTomka w liceum jeszcze, a poTomkini niedługo potem, na pierwszym roku uniwersytetów. Przynajmniej Oni byli w czyms pierwsi. Każde z osobna po 4,5 kg wagi urodzeniowej! A matka vel Polish Muffin…cóż, żadnej korpo kariery, żadnych układów, żadnych milionów. Ale za to chłop (drugi) nieprzeciętny się trafił. Łeb jak sklep, książki pisze, na czarno-białym kinie zna się, na instrumentach klawiszowych tudzież strunowych pogrywa i czasem to i huevos rotos przyrządzi. No i mówi, że kocha. Może potrzebował takiej żonki do kochania, co to bez spiny i dom jako tako ogarnia.  Średniawki też na świecie potrzebne. No przecież!

87EB0F9F-76D4-4661-99DB-1F3B0F13FF71

Więc pomyślałam, że chociaż moją górę zaliczę. Żeby teoria z praktyką się spotkały (patrz poniżej). No i żeby wnuk był dumny. Myślałam tak lat kilka, odkąd zaczęłam mą górę widywać. Każdego dnia… Zdjęć w tak zwanym międzyczasie robiąc setki. Nie znając wówczas jeszcze, jej nazwy. Tekst nawet o niej popełniłam. Legendę o niej przetłumaczyłam i po swojemu obrobiłam Legenda o naszej górze Puig Campana. Ale jakoś chętnych do wspólnej wyprawy zabrakło a może i samozaparcia. Przecież sama nie pójdę! Toż ja kobita z wyżyny jedynie, a nie góralka. A w prawdziwe góry w liceum ostatnio chadzałam.

Gadałam o wspinaczce na Puig Campana dookoła jak obłąkana, w nadziei że chociaż Ludwiczka zachęcę. Albo, że ktoś ze znajomych temat podejmie. Nic! Przez czas jakiś… Aż tu dnia pewnego, poprzez internety, poznałam ci ja Annę. Która w genach swych i pagóry i góry odziedziczyła. W połowie mą krajanką będąc. Etnologiem, podróżniczką i lokalnym przewodnikiem w jednym. Pisałyśmy do się ze średnią regularnością, bo Anna zajęta swym turystycznym biznesem, który z serca całego polecam żądnym wrażeń na hiszpańskich bezdrożach. Znaleźć Ją możecie na FB i instagramie jako Hiszpania poza szlakiem – Alicante i Murcialub Wycieczki z Anią. 

Lecz co dalej z górą? Bom znów w dygresje zamotana.

7B53D146-4756-43C3-8F0A-C743F12EE4BE
Widok na Puig Campana z wioski, nawet nasz dom się załapał

Otóż wróciłam ci ja z JuKeju, wiedząc że zostanę w Hiszpanii nieco dłużej tym razem. Kilka dni nowego roku minęło i pewnie telepatia zadziałała, bo napisałam do Ani zapytując o inna górę w prowincji, na prośbę kolejnej znajomej z wirtualnego świata. Po krótkiej wymianie zdań i informacji, zaczęłam błagania o wejscie na moją górę. Ale tak bliżej wiosny. A Anna na to, że 12 stycznia ma wolne i idziemy. Zlękłam sie z lekka, bo ani zaprawy ani odzieży fachowej. Ale jak śpiewał The King, Elvisem zwany (nie pomyśleliście o Zenku eM bron Boże!) –  It s now or never!

Mój „trening” dni kilka trwał jedynie. Marnie bo marnie, ale zawsze. Na szczęście mam schody w chałupie, więc łaziłam w tę i we w tę, jak Marines-y jakieś. I na szczęście nie wiedziałam jakich atrakcji tak naprawdę się spodziewać. Toż to najtrudniejszy szczyt w regionie, a babcina kondycja… wiecie, rozumiecie.

Miałam też przydzielone zadanie bacznego pogody obserwowania. Włączając chmury nad Puig Campana. Co rano+co wieczór schodziłam do ogrodu i stając na murku, wspinałam się za krzaczory aby sprawdzić co tam na tej mojej górze się dzieje. Spisałam się chyba nieźle, bo jak się później okazało, pogoda była idealna. Słońce z lekkim wiatrem. Oba w sam raz, żeby i przygrzać i ochłodzić nieco.

Wciąż jednak byłam bliżej poziomu morza. Zadzwoniła rodzicielka i zapały me stara się ostudzić. Bo „co będziesz lazła córciu”, „po co się tak męczyć”, „a Luisa przypadkiem nie ciagnij, bo on w tym wieku…”.  I tu roztacza wizje zawałowo-udarowe przede mną… Wkręciła mnie na tyle, że nie naciskałam zbytnio, na sceptycznie do wspinaczki nastawionego, ślubnego. Który na koniec uznał jednak, że niby żoneczkę chronić musi i idzie!

Nastała niedziela, 12 dzień miesiąca stycznia 2020. Kanapki zrobione, jabłka wymyte, woda przygotowana. I papier toaletowy. Bo z gównem w terenie to nie przelewki. „Ubraliśmy sie jak wieśniaki” – orzekł Ludwiczek. Zegarkiem słusznej wielkości po oczach błysnąwszy przed wyjściem. Zamiast cool kijków rodem z nordyckich krajów, laskę ci ja wzięłam starutką, wystruganą chyba jeszcze przez poprzedniego właściciela domu. Do tego rękawiczki plus opaskę na tzw. wszelki. Chłop mój słomiany kapelusz przywdział. Jak wieśniak, to wieśniak, nie?

Podjechaliśmy w umówione miejsce spotkać się z towarzyszami wyprawy – Anią i jej facetem Jose, czyli po naszemu Józkiem. Znaczy się dobrym chłopem. Bo wszystkie Józki to dobre chłopy! Ruszyliśmy „na umówiony znak-sygnał”.

Dotarliśmy do miejscowości Finestrat, z której wiodła nasza trasa, rozpoczynająca się przy Font del Moli. Jest tam parking (w niedziele zatłoczony), panel z informacjami i toalety. Zaliczyliśmy wszystkie punkty. LOL! Jednak wyszliśmy, jak się potem okazało, zdecydowanie za późno. A ja durna się dziwiłam, że ludziska już z góry wracają.

74281DEC-C289-4123-A84E-704E174A9EE3

Oczywiście Ania, zaprawiony w bojach piechur, całą naszą eskapadę świetnie zaplanowała. Nie przewidziała jednak, że Polish Muffin to nie kozica górska i na Puig Campana swoje 81,3 kg żywej wagi (plus zawartość plecaka) wtaszczyć musi i to jeszcze w niewystarczająco za dużych butach i niewystarczająco grubej skarpecie. Mówiłam, niedzielne piechury…

No ale średniawką już nie jestem, bo zdaje się, że to właśnie dzięki mnie pobiliśmy rekord czasowy. „Rekord czasowy inaczej”…

DF59D0C2-CD43-45D4-9395-CAE14D3F2E3F

Normalnie trasa, którą obraliśmy (PR/CV 289 – 16 km), powinna zająć od 5 do 6 godzin. Nie sugerujcie się zatem naszym dziewięciogodzinnym rekordem.

D2B34422-7529-4091-83F7-9272EE280F38

Szliśmy niespiesznie przystając często, a to na zdjęcia, a to na przegryzkę. Chłopy nas wyprzedziły, więc mogłyśmy po babsku pokonwersować. Wiecznie uśmiechnięty pies Ani – Jaki, nie odstępował na krok, poszczekując od czasu do czasu. Pewnie popędzał. Pewnie mnie, bo jam ci jak ta zagubiona owieczka na hali…

Pogoda była wymarzona, leciutki wiatr, bezchmurne niebo, styczniowe słońce grzejące w sam raz. Chyba mnie nawet delikatnie liznęło. A może to pąs, którym zawsze się zalewam podczas najmniejszego nawet wysiłku. Od maleńkości.

Szliśmy bacznie wszystko obserwując. Ania zdołała nawet kozicę i pticę aparatem ustrzelić.

W niektórych partiach (północny wschód góry) wciąż widzieliśmy powalone, spalone drzewa, teraz już deszczami wymyte i odradzającą się z wolna po pożarze (2009), florę.

DA96218B-D4EE-46ED-A874-375379EC4B9E
BA5227FE-83A9-4C65-A9CB-1C55EB7548A4

Ale i tak widoki cudowne! Pobliskie wzgórza i morze aż po horyzont. Zupełnie jak wymarzyłam, dziecięciem będąc. Dawno już nie doświadczyłam takiego doznania. Nie czułam tam upływu czasu… O zgrozo!

Wchodząc na Puig Campana mijaliśmy gadżeciarzy wielu, co to w najlepszych profesjonalnych ciuchach i z najlepszymi sprzętami się poruszają. Białych skarpetek i szpilek, jak w Tatrach, nie widziałam.  Jednak wszyscy napotkani hiszpańscy (!) turyści-zdobywcy, zupełnie jak w górach na ojczyzny łonie, rzucali przyjaznym hola! tudzież buenos dias!  Bardzo to miłe i krzepiące było. Bo pamiętam na przykład, jak przy wejściu na Wezuwiusza w słonecznej Italii nikt nas nie pozdrawiał. Inna kultura, a raczej jej brak, zadeptany wulkan…

Trasa, którą wybraliśmy, okalała Puig Campana po słonecznej jej stronie. Po jakimś czasie szliśmy przez dość chłodny las. Relaksacyjnie i orzeźwiająco całkiem, rzec by można. Roślinność szronem pokryta gdzieniegdzie. Ostatni przystanek i już tylko wdrapać sie na czubek pozostało…

060B4AEC-FEEB-4A8E-B0E0-3F63199D465D
5C2BDE69-AE2C-44B1-A477-FE420E31C077
3A7A4058-F29D-4B95-9D80-3364EF04A79F
1568CE0F-EBD6-4A72-BC2E-FF94E864DE04
40A7D070-534D-4BB4-A26D-D86759230AC8
54A0B020-F2DD-4460-AEA9-74D097E33C6D
312A1382-1A2E-44BA-9E53-D9E39D21884A
1F40B820-1BFD-4A35-8FF5-68A8CE4BC327
88E94010-F6D4-49F9-995D-3275BA925A46
7777C264-EEC8-4461-86C4-724D1130CEFC
FB205F5D-A89C-405E-A3C1-35995F01A0E1
2E27B148-8E5B-4A74-B032-8FBDC6EDF2E0
E2DA6B48-522C-4CED-9924-4016101ADCBD
8BD98553-F10A-402B-AA5E-0A4B8DE04086
2A7CD122-F8DC-4D88-B8C8-EF3DE1311A7E
0D005597-85F6-4DF1-9CB2-71EE8012E3C4
71B0653E-4D76-481B-99EB-B7AD1305A634
8763DFB7-CDC2-4AE4-918C-0AC22DADE3BD
FEA4F715-6E6F-4AD9-ADCF-A8EC23B52201
5DA3359F-A690-4989-846B-ECEBEF01A746
A5EA331E-28CA-4DEF-AE0A-369559CC6E17
507A4AAD-47F0-4078-BBE2-40AA7AAEF425
B02DC6DD-9B88-41D4-92CA-C85CA36A9CC6

Nie znajdziesz tu człowieku przystani ani ławek piknikowych. Konsumpcja naszych kanapek odbywała się na kamieniach. Co oczywiście miało swój niezaprzeczalny urok. Raz tylko dojrzałam coś na kształt schronienia ale zamknięte toto było na głucho. A i tak niepotrzebne, bo uciekając przed ciemnicą, nie mieliśmy czasu na posiedzenia.

F607DD4A-3488-42E0-8041-A2E2E61D96D4

Podejście na szczyt było dość niebezpieczne, jak dla babci czyli mua. Osuwające się kamienie wywoływały zawrót głowy. Bo kiedy durna śledziłam wzrokiem jak turlają się ze stoku, mój lęk wysokości z wolna budzić się zaczynał.  Te całkiem spore też potrafiły się ruszać. Zero zabezpieczeń. Gdzieniegdzie tylko dostrzegłam szczątki mocowań do lin. W dwóch miejscach może, chybotliwe poręcze. Nieomal przyprawiły mnie o zawal, co to rodzicielka Ludwiczkowi wróżyła. Oznaczenia szlaku nie zawsze dobrze widoczne i czytelne, ale za to zasięg QWA był nawet na szczycie! Tylko kiedy swoich współtowarzyszy z oczu straciłam, rzeczony zasięg także cudownie zniknął na leśnych dróg rozstaju. A kruki złowieszczo krakały…

43203FED-92F5-44F0-ADE2-A28E3C4FA80A

Wróćmy jednak do samego wierzchołka. Najgorsze minęło.  Później było już trochę bardziej płasko, jednym słowem łatwiej. Jednak powoli moje obuwie zaczęło swój proces brutalnego uwierania…

Dotarliśmy jako jedni z ostatnich. Na szczęście znalazł się osobnik, który był uprzejmy zrobić nam wspólne zdjęcie. Bo jak tu nie uwiecznić tak wiekopomnej chwili?! Puig Campana była nasza!!!

Rozglądaliśmy się po świecie z zapartym tchem.

Wydobywszy spod kamienia dziennik na 2020, dokonałam upamiętniającego wpisu.

A1136C2D-004E-4F2D-B81E-14745511C093

To my, ZDOBYWCY:  Ania z Cieszyna, Jose czyli Józek z Torrevieja, Ulises Luis czyli Ludwiczek z Las Palmas de Gran Canaria, no i ja (made in Nałęczów, fujara bełżycka) z Lublina. Ale o tem, potem.

468A703E-B825-4B84-AC4A-96C1611C1195

Rozkoszowanie się widokami długo trwać nie mogło, bo czas naglił. Zjedliśmy więc naprędce, co tam nam jeszcze się ostało i ruszyliśmy w dół. No i zaczęła się moja droga przez mękę…Teraz już naprawdę prawie pełzałam, pokracznie z góry schodząc. I w duchu przeklinałam sama siebie, że butów jakich innych na zmianę nie wzięłam. Przecież ja QWA zawsze cały dom w torebkach noszę, a tu taka porażka!

Szłam ostatnia, odstając od naszej grupy. Dwa razy nawet szlak (niech to szlag!) z oczu straciłam. A matka ostrzegała, żeby nie iść. Oczywiście nawoływania i poganianie życie mi uratowały. Trzeba było się wydostać z lasu jeszcze przed zmierzchem.

9E4ED0E1-CFA8-428E-BC1F-313AAF0797AB

I wot! Noc nas zastała. Z mojej i moich butów winy… Ostatni odcinek pokonywaliśmy już w zupełnych ciemnościach. Boże błogosław latarki w telefonach!  Ania z Jose dzielnie nas prowadzili. Choć Ludwiczek w pewnym momencie to nawet i o helikoptery ratunkowych coś majaczył. Szczęśliwie, byliśmy już blisko.

Ból sprawiał mi każdy nieopatrznie kopnięty, napotkany na drodze kamień. Tak, że nawet popłakiwałam z cicha. Tak, babcie płaczą nawet więcej!

Gwiazdy też widzialam. Nie tylko na niebie. A firmament był naprawdę wyjątkowy. I ta cisza… Którą od czasu do czasu sykiem swym zakłócałam. Bo wierzcie mi, QWAmi rzucać nie wypadało w majestacie Puig Campana.

8D5453BA-5E19-4207-A7E6-3EBC586A9A4A
Jeśli się dobrze przyjrzeć, to widać i gwiazdy i sylwetkę Puig Campana (wybaczcie, to tylko telefon)

Ale nie tylko ja katusze przechodziłam. Wiecznie uśmiechnięty Jaki, poduszeczkę straciwszy w jednej z łap, dzielnie posuwał się do przodu, wciąż jeszcze robiąc za przewodnika.

6A14FF7E-E2C3-4BEE-BC27-50992E9A3E57

I jak światełko w tunelu, tak i latarnie parkingu przy Font del Molí, dawały mi nadzieje. No przecież dam radę! Siła w nas i baterie w telefonach są jeszcze.

W końcu dotarliśmy do samochodów. Nie będąc ostatnimi, jak sie okazało. Nasz plan obiadu w pobliskiej barówie zarzucić trzeba było, bo to już pora kolacyjna raczej. A i Ania z Jose plus Pies, długą dość jazdę do domu przed sobą mieli. Pożegnaliśmy się i wio! Każdy w swoją stronę.

Bilans na plus: Niezapomniany był to dzień!!! Zdobyłam swój szczyt! Napawałam się pięknymi widokami i nawdychałam górsko-morskiego powietrza. Pokonałam swoje słabości, strachy i bóle.

Bilans na minus: Paznokieć palucha lewej nogi na straty spisać musiałam. Właśnie wczoraj kopa w łóżko zaliczył i cóż było robić. Jednym, zupełnie bezbolesnym pociągnięciem zakończyłam jego żywot. Ten u prawej, jeszcze nie wiadomo. Wszytko przez buty! A takie były piękne, amerykanckie… Że o sponiewieranych kolanach nie wspomnę. Ale to akurat rodzinne i na szczęście dość szybko rozeszło sie po kościach, a może ścięgnach. Kto to wie.

Górołazy QWA niedzielne, jak niedzielni kierowcy…

Ale co tam! Duma mnie wciąż rozpiera. Wszystkim się chwalę! Wioskowym doktorom i sklepikarzom. Jak sąsiadka się wynurzy, też jej powiem. A co?! Wszak to dla mnie prawdziwe dolor y gloria. Niczym w almodovarowym filmie. LOL!

FIN

* Babcia radzi:

– nie właźcie na Puig Campana w lecie, ani po deszczach, jak się chmurzy też nie warto, bo zero widoków,


– zwracajcie baczną uwagę na oznakowania tras,


– ubierzcie się na cebulkę, nie zapomniawszy o odpowiednim obuwiu,


– weźcie żarcie i picie, bo droga długa,


– spakujcie latarki, na tak zwany wszelki wypadek,

 – z psami chyba jednak nie polecam, a na pewno nie z dogami niemieckimi, z małymi dziećmi też raczej nie, no chyba że bez podejścia na szczyt, wtedy naprawdę świetny spacer,  

 -no i Carpe diem! 

 
 
 

8 Replies to “Veni,vidi,vici czyli jak wpełzłam na moją górę.”

  1. Jestem z Was dumna… Na następną Górę przygotujesz się lepiej. I w żadnym wypadku nie bierze się psa. Dla zwierzaka to żadna przyjemność jedynie męka tak naprawdę… Powodzenia..

    Polubione przez 1 osoba

  2. No gratuluję tak wspaniałego, bohaterskiego wyczynu i pokonania słabości. Będąc w tak bliskiej okolicy też pewnie zapragnęłabym wejść na tak wspaniały szczyt. Bo góry kocham od dawna. Przypomniałaś mi historię jak na studiach w Bieszczadach obdarłam sobie pięty do krwi, w butach koleżanki Ireny. Może się kiedyś wybiorę w Twoje strony, narobiłaś mi smaku. Zdjęcia i widoki piękne! Całuski dla wszystkich Twoich bliskich i wnusia koniecznie.
    Twoja Andzia

    Polubione przez 1 osoba

  3. Awwww, szkoda że się nie dogadałyśmy przed Waszą wyprawą. Wprawdzie 12 stycznia nie był dla mnie wymarzonym terminem, ale najpewniej poszłabym z Wami, jeśli nie mielibyście nic przeciwko…

    Polubione przez 1 osoba

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: